من

به این فک میکردم که دنیا به اندازه کافی بزرگه که توش گم بشیم ولی موقعیت هامون نه،اونا نابود میشن، مثل اینکه اگه توی اتوبوس کمی جا باز نکنیم دیگه کسی نمیتونه توی ایستگاه های بعدی از شدت شلوغی سوار بشه، موقعیت ها خیلی محدودن، کوپنی ان، وقتی یه آدم بیشتر از کوپنش خرج میکنه موقیت بقیه رو میدزده، شاید دارم اشتباه میکنم، نمیدونم، دیروز یکی از خودکشی مهناز گف، بی مقدمه گف« مرده شورشو ببرن»،شوکه شدم از شنیدنش، امروز یه کم به درو‌دیوار رسیدم ، فرشو جمع کردم باید شسته بشه، با این دختره پیام میدادم تو واتساپ، راهنماییم میکرد که چطور کارای دانشگاه رو پیش ببرم، الان که از شور اون روزا اقتادم میبینم اضلا هیچ دردی ازم دوانکرده، ژلیش کردم اکلیلیه بعد از مدتها، در نا امیدی ام، کورسویی از امید نیست، تنها یه طوفان نوح دیگه لازم داریم ، چون دنیا باید از نو بشه